Facebook Twitter Linked-in Whatsapp

Burası Eskişehir gülüm günü gününden kara

Bir  sana hasretim, bir de gelmeyen bahara,

 

Diye diye baharı gelmişti Eskişehir’e…

 

 Erik  çağlaları tablaları doldurmuş,  adeta bizi alın, bizi alın diye sesleniyordu. Tadına bakmak için birini ağzıma  attığımda erik satıcısının “yeme yeme” demesiyle irkildim . Adamcağızın yanlış anlamayın “benim eriğe alerjim var” demesiyle, irkilmem şaşkınlığa dönüştü ve ben “yemediğin şeyi niye  satıyorsun be abi” diye sordum.

 

Bu soruyu doğru buluyorum diyenlerdenseniz devam edelim.

 

O günün şartlarında kendimi haklı görmesem ben de böyle bir soru sormazdım. Ancak, bu gün düşündüğümde erikçiye özür borcum olduğunu fark ettim. Çünkü, diyemediğim, soramadığım onca şey var ki.

 

İki ürün  arasındaki farkı sorduğumda, açıkça “bu kaçak,  bu kalitesiz, bu dayanıksız” diyen esnafa “madem öyle niye  satıyorsun” diyemiyorum.

 

Öğrencilerine edebi öğretmeye çalışırken edepsizleşen,  öğrencisine hakaret eden, söven, üstüne   bir de  bunlar adam olmaz diyen, öğretmene kibarca “pardon siz adam mısınız” diye soramıyorum.

 

Bıktım, usandım, bu iş yapılmaz diyenlere “bırakın o zaman” diyemiyorum mesela.

 

Vergi kaçırmak için kira sözleşmesinde  düşük kira bedeli gösteren ev sahibine “ bu  ne üç kağıt, arkadaş ben senin evinde oturamam” diyemiyorum.

 

Formalite gereği bu işleri yapmanız gerek diyen amirime “formaliteyse neden yapıyoruz “ diyemiyorum.

 

            Kahveden çıkmayan adamların çocuklarına zaman planlamasına dair nutuk attığını görünce “sen önce kendine  bir plan yap” diyemiyorum.

           

Çok  doğru söylüyorsun, gayretinden dolayı seni tebrik ederim diyenlere “siz niye çok doğruyu söylemiyorsunuz, siz neden çalışmıyorsunuz” diye soramıyorum. 

 

Sözün özü, bahar zavallı erikçiye yüklenmekle gelmiyor. Bir erikle  bahar gelmez.

 

İnsanlığa baharın gelmesi dileğiyle…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

— KÖŞE YAZISI SONU —