Ülkemizde ehliyetsiz sürücü sayısı hiç azımsanmayacak durumda, belki de sürücü belgesine sahip kimseler kadar var.
18 yaş altı ve 18 yaş üstü diye ikiye ayırabileceğimiz bu kimselerin ortak özelliği isteseler de ehliyet alamayacak olmaları. Mevcut şartlarda ne yaparlarsa yapsınlar onların sürücü belgeleri olamayacak.
Birinci grup, 18 yaş altı gençler , kah babalarının denetiminde, kah babalarının ya da konu komşunun arabasını kaçırarak edindikleri araba kullanma becerilerini bir türlü yasal olarak sergileyememekte. Ebeveynlerinden çok daha iyi araba kullansalar da bu onlar için mümkün değil. Anne – babaları onlara araba kullanma izni verseler de devlet “hop, sen daha çocuksun” demekte. Bunun ihlal edildiği haller hiç az olmasa da, çocuğa izin verse polisle, vermese çocuğuyla başı derde giren ebeveyn sayısı da az değil.
İkinci grup ise geneli köy ve kırsalda olan 18 yaş üstü kimseler. Bu kimselerin önünde hiçbir yasal engel olmamasına rağmen, onlar da sürücü belgesi vermek için uygulanan yazılı sınavı geçememekten mustarip. Haksız da sayılmazlar. Belki, bir çoğu okur yazar dahi olmayan bu kimseler sınav sorularını okuyamamaktan, optik üzerinde işaretleyememeye kadar uzanan bir dizi sorunla karşılaşmakta. Sürücü kursuna yazıldıktan sonra üç sınav hakkını dolduranlar var, ki bu vatandaşlar müthiş sıkıntı içerisinde. Yeniden kursa yazılsalar bir türlü, yazılmasalar başka türlü. Kurs süresince kursa katılma zorunluluğu olması da başka bir dert. İşin ilginç yanı bu kimseler çoğunlukla köyde, tarlada traktör kullanırken belki sadece acil durumlarda trafiğe çıkıyorlar. Acil durumlar hariç belki yalvarsanız çıkmazlar.
Herkesçe bilinen, bu durum hatırı sayılır bir kitleyi trafikte “kayıt dışı” haline getirmektedir. Vatandaş kaçak da olsa işlerini yürütmek zorunda bırakılmaktadır. Ancak, 18 yaş altına ebeveyn izniyle, diğer kimselere de muhtarlıklar ve sürücü kursları aracılığıyla statüsü farklı sürücü belgesi vermek hem devlete hem de vatandaşa kazandıracaktır.